دراین پست تضمین یکی ازغزلیات عاشقانه سعدی که توسط شهریار شاعر

 معاصرتضمین شده ، می خوانید. 

ضمنا این غزل تضمینی با انتخاب وارسال دوست وهمکار بزرگوارآقای

 پورتقی آبادی است   باتشکرفراوان از این همکار ادب دوست

تضمين غزل زيباي سعدي توسط شاعر معاصر شهريار بسيار زيبا و دل‌نشين است.
تقديم به تمامي دوستداران شعروادب پارسي.

ای که از کلک هنر نقش دل انگیز خدایی
حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی
گفته بودی جگرم خون نکنی باز کجایی
«من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی»

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم
و ین نداند که من از بهر عشق تو زادم
نغمه‌ي بلبل شیراز نرفته است زیادم
«دوستان عیب کنندم که چرا دل بتو دادم
باید اول بتو گفتن که چنین خوب چرایی؟»

تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه
مرغ مسکین چه کند گر نرود از پی دانه
پای عشاق نتوان بست به افسون و فسانه
« ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه
ما کجايیم در این بهر تفکر تو کجایی؟»

تا فکندم به سر کوی وفا رخت اقامت
عمر ، بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت
سر و جان و زر و جاهم همه گو ، رو به سلامت
«عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت
همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی»

درد بیمار نپرسند به شهر تو طبیبان
کس در ین شهر ندارد سر تیمار غریبان
نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان
«حلقه بر در نتوانم زدن از بیم رقیبان
این توانم که بیایم سر کویت به گدایی»

گرد گلزارِ رخ تست غبار خط ریحان
چون نگارین خط تذهیب به دیباچه‌ي قرآن
ای لبت آیت رحمت ، دهنت نفطه‌ي ایمان
«آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان
که دل اهل نظر برد ، که سری است خدایی»

هر شب هجر بر آنم که اگر وصل بجویم
همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم
لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم
«گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی؟»

چرخ امشب که به کام دل ما خواسته گشتن
دامنِ وصل تو نتوان به رقیبان تو هشتن
نتوان از تو برای دل همسایه گذشتن
«شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن
تا که همسایه نداند که تو در خانه‌ي مایی»

سعدی این گفت و شد ازگفته‌ي خود باز پشیمان
که مریض تب عشق تو هدر گوید و هذیان
به شب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان
«کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان
پرتو روی تو گوید که تو در خانه‌ي مایی»

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند
دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند
جلوه کن جلوه ، که خورشید به خلوت ننشیند
«پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند
تو بزرگی و در آيینه‌ي کوچک ننمایی»

نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریزد
نازم آن پای که از کوی وفای تو نخیزد
شهریار آن نه که با لشکر عشق تو ستیزد
«سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد
که بدانست که در بند تو خوش‌تر ز رهایی»